سنگ قبر زرد

ديدم شتابان ميروي ،  گفتم کجا؟ يکدم بمان
                                                                      گفتي نمي خواهم تو را ، تنها بمان با مردمان
گفتم نشايد اينچنين با اين دلم  بازي کني
                                                                      گفتي که نتواني مرا با گريه ات راضي کني
گفتم در اين شهر خشن ، در خانه ماندن بهتر است
                                                                      بايد ز مار سمي خوشرنگ دنيا دل گسست
گفتي خمش ، من ميروم، با تو نماند هيچکس
                                                                      بودن کنارت در قفس؟ هيهات! حتي يک نفس
گفتم که پس يکدم بمان تا روي ماهت بنگرم
                                                                      گفتي که من مه نيستم ، خود سوي ماه ديگرم
گفتم مرا با خود ببر ، گفتي نخواهم دردسر      
                                                                      گفتم خبر از من بگير ، گفتي نگير از من خبر
گفتم که تا برگشتنت من منتظر مي ايستم
                                                                      گفتي به فکر من مباش ، من هم به فکرت نيستم
گفتم چه شد پيمان تو ؟ تا انتهاي جان تو
                                                                      خنديدي و گفتي به من ،‏ طومار آن از  آن تو

آن روز رفتي بعد از آن ، شد خيره چشمانم به در
                                                                       تا يا خود آيي از در و يا آيد از سويت خبر
اما شبي در خواب خود ، رفتم مزار عاشقان
                                                                      ديدم در آن قبر دلم ، انگشت ماندم بر دهان
کين دل به نام رهگذر ، بر روي سنگ قبر زرد
                                                                      با دست خود حک کرده بود : اي آنکه رفتي ، برنگرد...

(رهگذر)

محمد اسماعيل غافل مازندراني /متخلص به غافل/خوشنويس،دبير و شاعر/قرن 11 ه.ق/وفات 1097 ه.ق

وي از زادگاهش (مازندران) به هند کوچيد و به دربار اورنگ زيب شاه گورکاني(1118-1068 ه.ق ) راه يافت .وي انواع خطوط (نسخ ، نستعليق،ثلث، ريحان و رقاع ) را نيکو مي نوشت و آورده اند اوراقي از قرآني به خط ياقوت مستعصمي (متوفي 656 ه.ق) در کتابخانه ي اورنگ زيب را که تباه شده بود چنان استادانه بازسازي کرد که هيچ کس، حتي اورنگ زيب که در کتابت قرآن ماهر بود نتوانست بخش هاي نو و کهنه ي آن را از هم تشخيص دهد .وي در انشاپردازي نيز ماهر بود و دبير خاص پادشاه گورکاني بود.وي به مکه نيز سفر نمود.وي از دوستان بختاورخان (مؤلف کتاب مرآة العالم ) بود.اشعار و نوشته هاي وي توسط فرزند ناخلفش از بين رفت.بعضي از اشعار وي در تذکره ها پراکنده است.در تذکره ي روز روشن، نام وي حاجي محمد اسماعيل غافل سيستاني ذکر شده است.

عمر شد صرف جنون خطم از هفت قلم

تا شوم زين هنر از محنت گيتي آزاد

گفتم از ياري خط ، تنگ در آغوش کشم

نوعروس امل و شاهد گلرنگ مراد

ضعف پيري چو قوي گشت ، قوا ماند ضعيف

طاقت افتاد ز جولان و هوس رفت به باد...

بازم سلام

خيلي وقته ميخوام تو وبلاگم بخش معرفي شعرا رو راه بندازم ، ولي واسه نوشتن تنبليم ميشه.حالا امروز چند بيت قشنگ واستون مينويسم که حالشو ببريد.سعي ميکنم از دفعه ي ديگه مفصل تر و همراه با شرح حال کامل شاعر باشه.امروز 2 تا 2بيتي از «شاه نعمت الله ولي» رو واستون مينويسم:

شاه نعمت الله ولي در سال 731 هجري قمري در حلب متولد شد.شيخ رکن الدين شيرازي نخستين استادي بود که علوم مقدماتي را به وي آموخت.بعد از آن شيخ شمس الدين مکي دومين آموزگاري بود که شاه نعمت الله را با رموز علم بلاغت آشنا کرد.او در دوره اي متولد شد که عرفان و حکمت راه بلندي را طي کرده بود.وي در 100 سالگي به ديار باقي شتافت و در ماهان کرمان که اکنون يکي از زيارتگاههاي معروف مريدان و عاشقان راه حق است ، مدفون شد.

اي آنکه طلبکار خدايي ، به خود آ

از خود بطلب، کز تو خدا نيست جدا

اول به خود آ ، چون به خود آيي ، به خدا

اقرار بياري به خدايي خدا

.......................................

تا داروي دردم سبب درمان شد

پستيم بلندي شد و کفر ايمان شد

جان و دل و تن هر سه حجابم بودند

تن دل شد و دل جان شد و جان جانان شد

دوباره سلام
يه مدت به دليل مشکلات سخت افزاري نتونستم مطلب جديد بنويسم.حالا برگشتم و واسه اينکه از شرمندگي دوستان در بيام و چون قبلا هم قولش رو به بعضيا داده بودم ، ميخوام گل سر سبد دفتر شعرم رو توي وبلاگم بيارم.با اينکه 3-2 ماه از سرودن اين شعر ميگذره ولي هنوز هم از خوندنش مثل روز اول لذت ميبرم.شما هم اگه مثل من تحت تاثير قرار گرفتيد بگيد که از نظر شما زيباترين بيت يا ابيات اين شعر کدومه.
اين شعر رو تقديم مي کنم به اونايي که به مرادشون نرسيدند....

ياد باد آنکه در آغوش توام منزل بود                      نام تو روشني و رونق اين محفل بود
گرچه دل در طلبت مرد ولي شکر که ما                هرچه کرديم و نکرديم براي دل بود
ما که در زمره ي عشاق بلاکش بوديم                  بين که اين رنج چه بي گنج و چه بي حاصل بود
موج بي تاب و غريب دل حسرت کش ما                تا نفس داشت در اين بحر پي ساحل بود
آه از اين دل که ز افسون قدر غافل شد                 آه از آن عهد که در سست شدن عاجل بود
لب شيرين نه اگر بود که فرهاد نبود                      ناز ليلي به جنون برد کسي که عاقل بود
مهرت ار مرغ دلم سهل گرفتار نمود                      ليک پر دادنش از صحن دلت مشکل بود
ابر بختم همه جا حائل ديدارت شد                       ورنه مهتاب رخت در همه شب کامل بود
رهگذر هرچه طلب کرد خدايش دادش                   ور ندادش طلبش را ، طلبش باطل بود

                                                (رهگذر) 

خيلي وقتا فکر مي کنيم که خيلي تنهاييم. فکر مي کنيم تو اين دنيا بدشانس تر از ما نيومده. فکر مي کنيم هيچکس به فکر ما نيست، هيچکس کاري واسه ما انجام نميده.

ولي اگه يکم به خودمون فکر کنيم و ببينيم که آيا ما آدم مفيدي واسه اطرافيانمون بوديم يا نه...آيا مشکل کسي رو حل کرديم؟آيا درد کسي رو دوا کرديم؟....يا نه...اونوقت راه بهتري رو براي جبران و بهبود نواقص خودمون پيدا مي کنيم....

امروز که از محبس عشق آزادم                گوشي نبود که نشنود فريادم

محبوس بدم در قفس عشوه ي يار            امروز فراغ من مبارک بادم
                                                   *****  
بر قله ي بي کسي اگر بنشستن              شايد ، چو پسش به آسمان پيوستن

تنهايي و غربت سبکبالان به                       تا دل به وفاي بي وفايان بستن
                                                   *****
افسوس ندانسته گرفتار شدم                   يک لحظه ورا ديدم و بيمار شدم

من خفته بدم به ناز در بستر عشق            کاووس من آخر شد و بيدار شدم
                                                   *****

معشوقه ي فاني چه نصيبي دارد؟            دل مي برد و دل به تو مي نسپارد

يا جان طلبد در عوض ناز رخش                   يا دست خود از عشق تو بر مي دارد
                                                   *****

از فراق يار ارچه بسي ناليدم                      با قرب دلم به قلب او، باليدم

ناپاکي قلب او نمي دانستم                        ناخواسته دل به قلبش آلاييدم
                                                   *****

آنان که گرفتار رخ يار شدند                         از سحر لبش مخبر اسرار شدند

افسونگر دل ها چو همه رسوا کرد             از عشق رميدند و چه بيزار شدند
                                                   *****

دلداده نشو تا که ندادندت دل                      اين گونه کن افسون سواحر باطل

فرهاد نشو تا که نشد او شيرين                 مجنون نشد الا بر ليلي ، عاقل
                                                   *****

افسون سخن گر اينچنين باب شود             سنگ آب شود، روي، زر ناب شود

دندان و لب و زبان چو انباز شوند                 جادو کند و غلامک ارباب شود
                                                   ***** 

يا رب کرمي کردي و غربت دادي                شکر تو کنم شبانه در اين وادي

گم مي نشود رهگذر اندر ره خود                مقصد چو تويي و هم تويي ام ، هادي

                                                 ( رهگذر )

من مي روم و قلب تو آزاد کنم                       کن ياد ز من چون ز تو من ياد کنم

شيريني ات آنچنان هويداست که من              شرم آيدم ار ديدن فرهاد کنم
                                                       *****
تو رود خروشاني و من برکه ي پير                  نيزار تجارب به تنم چون زنجير

شلاق سکوت من نه از سنگدليست                مهر خمشي زد به دهانم تقدير
                                                       *****
گفتي دل سنگم ز تو بس دورم کرد                 پاييزدلي از همه رنجورم کرد

من زآتش عشق در پي گرما بودم                   جز دود نديدم که همان کورم کرد
                                                       *****
در عشق مرا نابلد انگاريدي                             از دور چرا سنگدلم ناميدي؟

اي کاش زبانم چو دلم شاعر بود                      اي کاش ندانسته نمي ناليدي
                                                       *****
در غربت خود بي تو چه بي يار شدم                خود بي تو طبيب من بيمار شدم

عاشق کشي از تو بود يا از خود من؟               دانم فقط اين ، کز عشق بيزار شدم
                                                       *****
در چشم تو آتش زدنم آسان شد                      کوهيست دلم کز آه تو لرزان شد

کاشانه ي اين رهگذر سوخته دل                      از صاعقه ي دوري تو ويران شد

                                       ( رهگذر )