سنگ قبر زرد

ديدم شتابان ميروي ،  گفتم کجا؟ يکدم بمان
                                                                      گفتي نمي خواهم تو را ، تنها بمان با مردمان
گفتم نشايد اينچنين با اين دلم  بازي کني
                                                                      گفتي که نتواني مرا با گريه ات راضي کني
گفتم در اين شهر خشن ، در خانه ماندن بهتر است
                                                                      بايد ز مار سمي خوشرنگ دنيا دل گسست
گفتي خمش ، من ميروم، با تو نماند هيچکس
                                                                      بودن کنارت در قفس؟ هيهات! حتي يک نفس
گفتم که پس يکدم بمان تا روي ماهت بنگرم
                                                                      گفتي که من مه نيستم ، خود سوي ماه ديگرم
گفتم مرا با خود ببر ، گفتي نخواهم دردسر      
                                                                      گفتم خبر از من بگير ، گفتي نگير از من خبر
گفتم که تا برگشتنت من منتظر مي ايستم
                                                                      گفتي به فکر من مباش ، من هم به فکرت نيستم
گفتم چه شد پيمان تو ؟ تا انتهاي جان تو
                                                                      خنديدي و گفتي به من ،‏ طومار آن از  آن تو

آن روز رفتي بعد از آن ، شد خيره چشمانم به در
                                                                       تا يا خود آيي از در و يا آيد از سويت خبر
اما شبي در خواب خود ، رفتم مزار عاشقان
                                                                      ديدم در آن قبر دلم ، انگشت ماندم بر دهان
کين دل به نام رهگذر ، بر روي سنگ قبر زرد
                                                                      با دست خود حک کرده بود : اي آنکه رفتي ، برنگرد...

(رهگذر)