دوباره سلام
يه مدت به دليل مشکلات سخت افزاري نتونستم مطلب جديد بنويسم.حالا برگشتم و واسه اينکه از شرمندگي دوستان در بيام و چون قبلا هم قولش رو به بعضيا داده بودم ، ميخوام گل سر سبد دفتر شعرم رو توي وبلاگم بيارم.با اينکه 3-2 ماه از سرودن اين شعر ميگذره ولي هنوز هم از خوندنش مثل روز اول لذت ميبرم.شما هم اگه مثل من تحت تاثير قرار گرفتيد بگيد که از نظر شما زيباترين بيت يا ابيات اين شعر کدومه.
اين شعر رو تقديم مي کنم به اونايي که به مرادشون نرسيدند....

ياد باد آنکه در آغوش توام منزل بود                      نام تو روشني و رونق اين محفل بود
گرچه دل در طلبت مرد ولي شکر که ما                هرچه کرديم و نکرديم براي دل بود
ما که در زمره ي عشاق بلاکش بوديم                  بين که اين رنج چه بي گنج و چه بي حاصل بود
موج بي تاب و غريب دل حسرت کش ما                تا نفس داشت در اين بحر پي ساحل بود
آه از اين دل که ز افسون قدر غافل شد                 آه از آن عهد که در سست شدن عاجل بود
لب شيرين نه اگر بود که فرهاد نبود                      ناز ليلي به جنون برد کسي که عاقل بود
مهرت ار مرغ دلم سهل گرفتار نمود                      ليک پر دادنش از صحن دلت مشکل بود
ابر بختم همه جا حائل ديدارت شد                       ورنه مهتاب رخت در همه شب کامل بود
رهگذر هرچه طلب کرد خدايش دادش                   ور ندادش طلبش را ، طلبش باطل بود

                                                (رهگذر)