اي که شکايت کني از بدي روزگار

                                                                         هست مرا يک سخن با تو، که آيد به کار

در عجبم من کيَم؟ کز همه کس شاکي ام

                                                                         گر نرساندم به کس خيري از آغاز کار

دفتر اعمال خويش کاش نبينم که واي                              

                                                                         دانم اگر بينمش گريه کنم زارزار

عشق و محبت ز توست، کينه و نفرت ز توست

                                                                        هم چو خزان مي شوي، هم شوي همچون بهار

آب تويي، سد تويي،خوب تويي، بد تويي                                  
                                                                        هر که شدي خود شدي ، ورنه قضا را چه کار؟

آن دل چون آينه ، مُرد چو بي دين شدي
                                                                        آن بُدي و اين شدي، ليک نيي شرمسار

بندﮤ شيطان شوي ، خرمن ويران شوي

                                                                        گر عدوي جان شوي، کِي کندت کس مهار؟

کشتي ترديد شد، در دل درياي عشق

                                                                        طعمه ي امواج در، حادثه ي مرگبار

دانه ي خُردي که شد، خوار زير پاي تو

                                                                        سرو سهي گشت و هست، پادشه اقتدار

در عوض انتقام حال زير پاي او

                                                                        مفرش تو راحت است از کَرم کردگار

قطرﮤ آبي که کرد ، دانه، شه اقتدار

                                                                        سيل خروشان چو گشت ، سست شد آن پايدار

رمز سعادت بجوي در دل قرآن، که کرد

                                                                        حافظ شيرين سخن، توصيه ها بيشمار

گه به خرابات رو، گه به سراي من آي

                                                                        نامه برِ يار بر ، نامه اي از يار آر

محنت قلبش نگفت، رهگذر راستگوي

                                                                       غمکده اي گر سرود، بود يکي از هزار

رهگذر ار راست گفت ،هر آنچه مي بايست گفت

                                                                       درّ کلامش ستان ، توشه ي اين ره  گذار

                                                  ( رهگذر )