امروز که از محبس عشق آزادم                گوشي نبود که نشنود فريادم

محبوس بدم در قفس عشوه ي يار            امروز فراغ من مبارک بادم
                                                   *****  
بر قله ي بي کسي اگر بنشستن              شايد ، چو پسش به آسمان پيوستن

تنهايي و غربت سبکبالان به                       تا دل به وفاي بي وفايان بستن
                                                   *****
افسوس ندانسته گرفتار شدم                   يک لحظه ورا ديدم و بيمار شدم

من خفته بدم به ناز در بستر عشق            کاووس من آخر شد و بيدار شدم
                                                   *****

معشوقه ي فاني چه نصيبي دارد؟            دل مي برد و دل به تو مي نسپارد

يا جان طلبد در عوض ناز رخش                   يا دست خود از عشق تو بر مي دارد
                                                   *****

از فراق يار ارچه بسي ناليدم                      با قرب دلم به قلب او، باليدم

ناپاکي قلب او نمي دانستم                        ناخواسته دل به قلبش آلاييدم
                                                   *****

آنان که گرفتار رخ يار شدند                         از سحر لبش مخبر اسرار شدند

افسونگر دل ها چو همه رسوا کرد             از عشق رميدند و چه بيزار شدند
                                                   *****

دلداده نشو تا که ندادندت دل                      اين گونه کن افسون سواحر باطل

فرهاد نشو تا که نشد او شيرين                 مجنون نشد الا بر ليلي ، عاقل
                                                   *****

افسون سخن گر اينچنين باب شود             سنگ آب شود، روي، زر ناب شود

دندان و لب و زبان چو انباز شوند                 جادو کند و غلامک ارباب شود
                                                   ***** 

يا رب کرمي کردي و غربت دادي                شکر تو کنم شبانه در اين وادي

گم مي نشود رهگذر اندر ره خود                مقصد چو تويي و هم تويي ام ، هادي

                                                 ( رهگذر )