من مي روم و قلب تو آزاد کنم                       کن ياد ز من چون ز تو من ياد کنم

شيريني ات آنچنان هويداست که من              شرم آيدم ار ديدن فرهاد کنم
                                                       *****
تو رود خروشاني و من برکه ي پير                  نيزار تجارب به تنم چون زنجير

شلاق سکوت من نه از سنگدليست                مهر خمشي زد به دهانم تقدير
                                                       *****
گفتي دل سنگم ز تو بس دورم کرد                 پاييزدلي از همه رنجورم کرد

من زآتش عشق در پي گرما بودم                   جز دود نديدم که همان کورم کرد
                                                       *****
در عشق مرا نابلد انگاريدي                             از دور چرا سنگدلم ناميدي؟

اي کاش زبانم چو دلم شاعر بود                      اي کاش ندانسته نمي ناليدي
                                                       *****
در غربت خود بي تو چه بي يار شدم                خود بي تو طبيب من بيمار شدم

عاشق کشي از تو بود يا از خود من؟               دانم فقط اين ، کز عشق بيزار شدم
                                                       *****
در چشم تو آتش زدنم آسان شد                      کوهيست دلم کز آه تو لرزان شد

کاشانه ي اين رهگذر سوخته دل                      از صاعقه ي دوري تو ويران شد

                                       ( رهگذر )