کجاست دولت آنم که يار من باشي؟ 
                                                           ز خود کناره کني ، در کنار من باشي
اگر شراب خوري ، ساقي تو من باشم
                                                           وگر به خواب روي، در کنار من باشي
غرور حسن کجا مي دهد تو را رخصت؟
                                                           که مرهم جگر داغدار من باشي
مرا به نيم نگه شرمسار کن از خود
                                                           چرا تو روز جزا شرمسار من باشي؟
ز ساده لوحي اميد چشم آن دارم
                                                           که چون شکار تو گردم ، شکار من باشي
عجب که آيينه ز دست آيينه دار
                                                           اگر تو با خبر از انتظار من باشي
ز شرم عشق همان نا اميديم بر جاست
                                                           اگر چه در دل اميدوار من باشي
تو را که هست دوصد کار غير پرکاري
                                                           کجا به فکر سرانجام کار من باشي؟

                                  (صائب تبريزي)