يک غزل بسيار زيبا از شيخ اجل ، سعدي شيرازي رو مي نويسم  که حتما شما رو هم مثل من تحت تاثير قرار ميده.

ز اندازه بيرون تشنه ام ساقي بيار آن آب را                                                                        
                                                                                اول مرا سيراب من ، وانگه بده اصحاب را

 من نيز چشم از خواب خوش  برمي نکردم پيش از اين                                              

                                                                                روز فراق دوستان شب خوش بگفتم خواب را

هر پارسا را کان صنم در پيش مسجد بگذرد                                                                       

                                                                                چشمش بر ابرو افکند باطل کند محراب را

من صيد وحشي نيستم در بند جان خويشتن                                                                         

                                                                                گر وي به تيرم مي زند استاده ام نشاب را

مقدار يار همنفس جز من نداند هيچکس                                                                             

                                                                                ماهي که بر خشک اوفتد قيمت بداند آب را

وقتي در آبي تا ميان دستي و پايي ميزدم                                                                            

                                                                                اکنون همان پنداشنم درياي بي پاياب را

امروز حالا غرقه ام تا با کناري اوفتم                                                                                

                                                                                آنگه حکايت گويمت درد دل غرقاب را

گر بي وفايي کردمي يرغو به  قاآن بردمي                                                                           

                                                                                کان کافر اعدا ميکشد ، وين سنگدل احباب را

فرياد مي دارد رقيب از دست مشتاقان او                                                                             

                                                                                آواز مطرب در سرا زحمت بود بواب را

سعدي چو جورش مي بري نزديک او ديگر مرو                                                                   

                                                                                اي بي بصر من مي روم؟ او مي کشد قلاب را