عاشقي بودم ولي تنهاي تنهايم کنون                     ترس مرگ عشق پوشانده سراپايم کنون

خنده هايم گريه آور گريه هايم جانگداز                     با غم امروز در اندوه فردايم کنون
                                                       *****
يـاْس غالب گشت و اميد از دلم پرواز کردا                 قصه ي تنهايي ام پس ماجرا آغاز کرد

حرف دل با کس نگويم هر کسي دلدار نيست            جز به نزد يار نتوان نزد کس لب باز کرد
                                                       *****      
ياد ما از قلب ياران عاقبت اخراج شد                        عشق در درياي ظلمت طعمه ي امواج شد

لشگر اندوه ، عاجل سوي قلبم اي صبا                    اين خبر را سوي ياران بر دلم تاراج شد
                                                       *****
نيست در اين سرزمين دستي که گيرد دست من       نيست ياري کاو شود غمخوار و گردد هست من

شرق تا غربش بجستم ليک دلداري نبود                   يا دلارامي که بيند روزگار گست من
                                                       *****
اين قضا و اين قدر تنهايي ام را طالب است               گويي اندر شهر دنيا ، غصه ما را غالب است

رهزن اندوه پنهان پشت کوه بي کسي                    امنيت از کاروان عشق را او سالب است
                                                       *****
آفتاب از نور خود بر ما نمي تابد همي                      تشنه بس کاويد ليک آبي نمي يابد همي

همچنان در انتظار آفتاب رحمتيم                            رهگذر، مغموم ، در غربت نمي خوابد همي

                                         (رهگذر)