سنگ قبر زرد

ديدم شتابان ميروي ،  گفتم كجا؟ يكدم بمان
                                                                      گفتي نمي خواهم تو را ، تنها بمان با مردمان
گفتم نشايد اينچنين با اين دلم  بازي كني
                                                                      گفتي كه نتواني مرا با گريه ات راضي كني
گفتم در اين شهر خشن ، در خانه ماندن بهتر است
                                                                      بايد ز مار سمي خوشرنگ دنيا دل گسست
گفتي خمش ، من ميروم، با تو نماند هيچكس
                                                                      بودن كنارت در قفس؟ هيهات! حتي يك نفس
گفتم كه پس يكدم بمان تا روي ماهت بنگرم
                                                                      گفتي كه من مه نيستم ، خود سوي ماه ديگرم
گفتم مرا با خود ببر ، گفتي نخواهم دردسر      
                                                                      گفتم خبر از من بگير ، گفتي نگير از من خبر
گفتم كه تا برگشتنت من منتظر مي ايستم
                                                                      گفتي به فكر من مباش ، من هم به فكرت نيستم
گفتم چه شد پيمان تو ؟ تا انتهاي جان تو
                                                                      خنديدي و گفتي به من ،‏ طومار آن از  آن تو

آن روز رفتي بعد از آن ، شد خيره چشمانم به در
                                                                       تا يا خود آيي از در و يا آيد از سويت خبر
اما شبي در خواب خود ، رفتم مزار عاشقان
                                                                      ديدم در آن قبر دلم ، انگشت ماندم بر دهان
كين دل به نام رهگذر ، بر روي سنگ قبر زرد
                                                                      با دست خود حك كرده بود : اي آنكه رفتي ، برنگرد...

(رهگذر)

و اين بار دل من خاطراتي تلخ را خاطر نشان كرد تا گرمي سلام ها ، سردي خداحافظي ها را از ياد ما نبرد... 

خداحافظ دلارامم                    هنوز جان از تو ميگيرم
ولي درمانده و خسته              دگر از بند و زنجيرم
خداحافظ ولي افسوس            كه من از زندگي سيرم
كه قلبم مي تپد اما                دارم هر لحظه ميميرم
خداحافظ نگو تا كي                 كه هرگز برنمي گردم
اگرچه چشم غمگينم               تو را خواهد ز من هر دم
خداحافظ دل زخمي                 خداحافظ تن بيمار
خداحافظ غل و زنجير                خداحافظ در و ديوار
خداحافظ همين حالا                 كه مسحورم ز جادويت
همين حالا كه زد تيرم               كمان ناب ابرويت
خداحافظ پرستو وار                   به رسم رهگذر اين بار
نه شوقي بهر برگشتن              نه قول آخرين ديدار....

                              (رهگذر)

دوباره سلام
يه مدت به دليل مشكلات سخت افزاري نتونستم مطلب جديد بنويسم.حالا برگشتم و واسه اينكه از شرمندگي دوستان در بيام و چون قبلا هم قولش رو به بعضيا داده بودم ، ميخوام گل سر سبد دفتر شعرم رو توي وبلاگم بيارم.با اينكه 3-2 ماه از سرودن اين شعر ميگذره ولي هنوز هم از خوندنش مثل روز اول لذت ميبرم.شما هم اگه مثل من تحت تاثير قرار گرفتيد بگيد كه از نظر شما زيباترين بيت يا ابيات اين شعر كدومه.
اين شعر رو تقديم مي كنم به اونايي كه به مرادشون نرسيدند....

ياد باد آنكه در آغوش توام منزل بود                      نام تو روشني و رونق اين محفل بود
گرچه دل در طلبت مرد ولي شكر كه ما                هرچه كرديم و نكرديم براي دل بود
ما كه در زمره ي عشاق بلاكش بوديم                  بين كه اين رنج چه بي گنج و چه بي حاصل بود
موج بي تاب و غريب دل حسرت كش ما                تا نفس داشت در اين بحر پي ساحل بود
آه از اين دل كه ز افسون قدر غافل شد                 آه از آن عهد كه در سست شدن عاجل بود
لب شيرين نه اگر بود كه فرهاد نبود                      ناز ليلي به جنون برد كسي كه عاقل بود
مهرت ار مرغ دلم سهل گرفتار نمود                      ليك پر دادنش از صحن دلت مشكل بود
ابر بختم همه جا حائل ديدارت شد                       ورنه مهتاب رخت در همه شب كامل بود
رهگذر هرچه طلب كرد خدايش دادش                   ور ندادش طلبش را ، طلبش باطل بود

                                                (رهگذر)